Historia Compassionate Friends (współczujących przyjaciół)

Przedrukowane z We Need Not Walk Alone (nie musimy kroczyć w samotności)
The National Magazine
of the Compassionate Friends
Wydanie poprawione Wrzesień 2005


The Compassionate Friends, Inc.
Biuro krajowe
Skrz. Poczt. 3696
Oak Brook, IL 60522-3696
Tel. Bezpłatny: 877-969-0010
Fax: 630-990-0246

Koordynator ds. opinii publicznej
e-mail: wayne@compassionatefriends.org
www.compassionatefirends.org


Przedrukowane dzięki uprzejmości Visographic Printing, Inc.



TCF - Ponad trzydzieści lat w doli i trosce


Historia Compassionate Friends jest historią straty, ale jednocześnie historią miłości, troski i dzielenia się, które zrodziły się z osób poświęconych idei, że Nie Musimy Kroczyć w Samotności. W ciągu trzydziestu pięciu lat istnienia, TCF wsparło setki tysięcy rodzin w radzeniu sobie ze zmianami, jakie nieuchronnie pojawiają się po śmierci dziecka. Obecnie TCF z ponad 600 kapitułami w Stanach Zjednoczonych wyłania się jako największa organizacja non-profit w kraju zajmująca się samopomocą w chwilach żałoby. Dowiedz się o początkach organizacji w Anglii, a następnie o jej rozwoju w Stanach Zjednoczonych, jednym z 29 według szacunków krajów na świecie, w których organizacja została ustanowiona na skalę krajową.



POCZĄTEK..


Co spowodowało - los, czy też istota wyższa - że Simon Stephens przyjął na początku roku
1968 obowiązki zastępcy kapelana w Szpitalu Coventry i Warwickshire w Coventry
w Anglii? Świeżo wyświęcony, ale pełen wiary Simon szybko odkrył, że nie jest przygotowany na radzenie sobie ze
śmiercią dziecka. A jego wsparcie potrzebne było nie jednej parze rodziców, lecz dwóm.
    Joe i Iris Lawley stanęli twarzą w twarz ze śmiercią 23 maja, 2 dni po tym jak przywieziono ich 11letniego syna
Kennetha z ciężkim urazem głowy, jakiego doznał uderzony samochodem jadąc do szkoły na rowerze.
    Nasza rodzina stała wokół w osłupiającym, dręczącym niedowierzaniu - pisał później Joe. Pielęgniarki z intensywnej
terapii płakały; nigdy tak do końca nie przyzwyczaiły się do śmierci młodego człowieka.
    Simon Stephens wygłosił modlitwę, o którą poprosili państwo Lawleys kiedy zbliżała się śmierć Kennetha. Simon modlił
się również o młodego Billy Hendersona, który tuż obok w tym samym szpitalu leżał umierający na nieuleczalnego raka.
Zaledwie kilka dni po śmierci Kennetha zmarł również Billy.
    Na prośbę Iris, państwo Lawley wysłali kwiaty Hendersonom. Nie zdawaliśmy sobie wówczas sprawy ze znaczenia tego
czynu, ale patrząc wstecz można powiedzieć, że właśnie tam miała początek The Compassionate Friends, pisał Joe. Joan i Bill zadzwonili z podziękowaniami i spotkaliśmy się przy herbacie.
    Razem, wśród morza łez nasza czwórka po raz pierwszy mogła otwarcie mówić o swoich dzieciach bez poczucia winy z powodu powtarzanych w nieskończoność zalet naszych dzieci oraz naszych gasnących nadziei dotyczących przyszłości. Razem po raz pierwszy mogliśmy zaakceptować słowo wypowiadane przez wielu przepełnionych dobrymi intencjami przyjaciół, jednak odrzucane niemal automatycznie przez rodziców, którzy stracili ukochane dziecko: rozumiem. Natomiast cała nasza czwórka w ogromie swego żalu to rozumiała (czy w ogóle istnieje inna tak ogromna tragedia?), my razem wszyscy cierpieliśmy.
    Przez resztę roku Simon Stephens pozostawał w bliskim kontakcie z obydwoma małżeństwami i obserwował ich wciąż powiększającą się przyjaźń i wsparcie. Pomagacie sobie wzajemnie w sposób, w jaki ani ja, ani praktycznie żadna inna osoba nie jest w stanie pomóc, ponieważ dzielicie się własnym doświadczeniem; czy sądzicie, że mogłoby to się sprawdzić w przypadku innych rodziców? zapytał.
    W styczniu 1969 roku sześć osób, łącznie z Simonem wzięło udział w spotkaniu, które było wynikiem tego pytania, podczas którego rozmawiano na temat organizacji pomagającej innym pogrążonym w żałobie rodzicom.
    A co z nazwą? pisał później Joe Lawley. Słowo wpółczucie często pojawiało się w naszych rozmowach i stąd wyłoniła się w końcu nazwa Stowarzyszenia Współczujących Przyjaciół (The Compassionate Friends). Brzmiało to wówczas odpowiednio, a teraz.. w nieco skróconej wersji wciąż brzmi odpowiednio, może nawet w sposób natchniony.


PRZEZ ATLANTYK...


    W dniu 8 października 1970 roku w wyniku zderzenia samochodu z pociągiem zginęła 10 letnia Gabrielle Shamres. Jej rodzice Arnold i Paula Shamres byli pogrążeni w ogromnym żalu, poczuciu winy i złości, bez żadnej porady i chociaż funkcjonowali nie miało to żadnego kierunku. Pewnego dnia w roku 1971 przeczytali w magazynie TIME artykuł o brytyjskim stowarzyszeniu The Compassionate Friends. Szybko zareagowali na artykuł.
    Ich list był pierwszym listem, który dotarł do mojego biura w Coventry poszukującym pomocy i zrozumienia we wspólnym kroczeniu przez Cienistą Dolinę - pisze Simon Stephens. Strata jednej z ich najukochańszych dzieci był dla nich doprawdy bolesnym ciosem; jednak poprzez łzy mogli dostrzec koniec Doliny, a założenie TCF Brytania tchnęło w nich wiarę, że zaświta dla nich nowy dzień, w którym kojący balsam spłynie na ich złamane serca i życie.
    Simon przyjechał na Florydę, żeby się z nimi spotkać i zainspirowała go bezinteresowność państwa Shamres.
    W 1972 roku Arnold i Paula Shamres rozniecili płomień TCF, który dziś tak jasno płonie w każdym stanie unii - wspomina Simon. To była ciężka praca. Były napięcia i nieporozumienia kiedy mężczyźni i kobiety, pionierzy TCF, musieli sprostać ciężkiemu zadaniu i poddawać się rozpaczy w towarzystwie, które niechętnie przyjmowało do wiadomości niezmiernie wyjątkowe potrzeby rodziców pogrążonych w żałobie. Jednakże wizja stała się rzeczywistością.
    Kiedy Simon odwiedził państwo Shamres, reklama jego wizyty w The Today Show była istotna na etapie wczesnego rozwoju TCF w Stanach Zjednoczonych.
    W latach 1972-1977 powstało około 40 filii The Compassionate Friends, głównie na Florydzie i na środkowym zachodzie. Kierowało nimi państwo Shamres, którzy siedzibę na kraj otworzyli w Hialeah na Florydzie.
    Jedną z pierwszych filii była filia w Hinsdale, Illinois założona przez Wielebnego Dona Balstera oraz jego żonę, Marian. Skontaktowali się oni z państwem Shamres po śmierci swego syna, Marka i przeczytaniu książki Simona Stephensa pod tytułem Death Comes Home (Śmierć przychodzi do domu), traktującej o TCF oraz celach organizacji.
    Według Marian (która w końcu po włączeniu The Compassionate Friends została pierwszym dyrektorem administracyjnym organizacji) w kwietniu 1977 roku Simon Stephends odwiedził wiele kapituł TCF w całych Stanach Zjednoczonych, w tym kapitułę Hinsdale. Zapytał czy będziemy dalej organizować zgromadzenia założonej grupy i dosłownie czy założymy krajowy komitet. Późniejsze jesienne zebranie sześciu głównych amerykańskich kapituł w Hinsdale zaowocowało planami co do zorganizowania konferencji.
    Dla Simona stało się jasne, że niezależne kapituły w Stanach Zjednoczonych będą przynosić pożytek wówczas, gdy zostaną połączone w jednorodną organizację.
    Rozwój TCF nabrał przyspieszenia w dniu 7 lipca 1977 roku kiedy to Harriet Sarnoff Schiff, prekursorska założycielka The Bereaved Parent (Rodzic w żałobie) wystąpiła w nagrywanym w Chicago The Phil Donahue Show, co miało być jedynie epizodem.
    Marian Balster pamięta ten dzień dokładnie. Na prośbę pani Schiff Marian pracowała w kapitule TCF w Hinsdale, SIDS oraz przy Project Hope (Planowana Nadzieja) przy odnajdowaniu 200 osób, z których wszyscy to rodzice pogrążeni w żałobie, którzy mogliby wziąć udział w nagraniu.
    Show było tak ogromne i dzwoniło tak wiele osób, że pan Donahue poprosił nas o 15 minutową przerwę, po czym nagrał drugą godzinę - mówi Marian.
    Adres i numer telefonu państwa Shamres, jak również numer telefonu do kapituły Hansdale kilkukrotnie pojawiały się u dołu ekranu. Po programie państwo Shamres otrzymali ponad 1000 telefonów i listów od osób z całego kraju szukających informacji o TCF. Również kapituła Hinsdale otrzymała kilkaset miejscowych telefonów i listów.
    Na początku roku 1978 Ann Landers opublikowała list członkini TCF, w którym opisała organizację oraz sposób w jaki ona jej pomogła. I znów do biura krajowego przyszedł potok listów od rodziców zainteresowanych przystąpieniem do kapituły lub założeniem nowej.


REJESTRACJA TCF...

    Po wcześniejszych sugestiach Simona Stephensa, w kwietniu 1978 roku kapituła Hinsdale gościła konferencję, w której uczestniczyło 240 przedstawicieli z 40 świeżo otworzonych filii TCF. Simon opowiadał o swojej wizji dotyczącej The Compassionate Friends USA, do obecnych zwróciła się również ekspert w żalu Elisabeth Kubler-Ross.
    Podczas konferencji musiała zostać jednakże wykonana konkretna praca. Przyjęte zostały krajowe przepisy, utworzony został zarząd i wybrani krajowi urzędnicy. Organizacja została również zarejestrowana w stanie Illinois jako spółka non-profit pod nazwą The Compassionate Friends, Inc.
    Arnold Shamres cierpiący na złośliwego guza mózgu nie mógł objąć obowiązków prezesa zarządu i został w zamian mianowany wice prezesem. Prezesem zarządu został Don Balster. W ciągu tygodnia od konferencji otworzono małe biuro w Oak Brook, Illinois, w którym pracowali wolontariusze.
    Myśleliśmy, że będziemy mieć lato na zebranie się i dobre zorganizowanie, ale później nadeszło lato a Phil Donahue ponownie odtworzył show - wspomina Marian. Byliśmy już zasypani ogromem próśb o informacje i merytorycznie rozdzieliliśmy pracę pomiędzy nas, wolontariuszy. Zajęłam się wszystkimi prośbami dotyczącymi tego jak otworzyć kapitułę. Inny wolontariusz koordynował wolontariuszy odpowiadających na wszystkie listy rodziców pogrążonych w żałobie. Inny z kolei odpowiadał na wszystkie zapytania ze strony specjalistów.
    Osobnym problemem były pieniądze. Nie mieliśmy żadnych funduszy oprócz datków przekazanych nam przez samych rodziców pogrążonych w żałobie podczas konferencji - mówi Marian. Wyruszyliśmy na głęboką wodę.
    Stworzona została krajowa gazetka ukazująca się każdego miesiąca, częściowo w celu wsparcia tych osób, które nie mogą być obsłużone przez kapituły.
    W lutym 1979 roku, niecały rok po krajowej konferencji, zmarł na raka Arnold Shamres, po czym cztery lata później jego żona, Paula. Simon Stephens wspomina, że życie państwa Shamres było za krótkie. Oni wciąż mieli do ofiarowania tak wiele miłości.
    Wewnętrzna gazetka Friends Caring and Sharing (Przyjaciele w doli i trosce) narodziła się na jesieni 1979 roku, a Plan Patronacki został opracowany jako narzędzie dla pogrążonych w żałobie rodziców wspierające organizację.
    Wiosną 1980 roku krajowymi koordynatorami mianowani zostali Art. i Ronnie Peterson, którzy ochotniczo jeździli po kraju w celu wypromowania TCF oraz odwiedzania kapituł. Art. został następnie, również dobrowolnie, dyrektorem wykonawczym. Według Marian Art. opracował od podstaw, przy pomocy zręcznego stylu pisarskiego Ronnie, Siedem Zasad The Compassionate Friends oraz podręczniki kierowników kapituł. Ronnie stała się również łącznikiem współpracującym ze specjalistami.
    W maju 1981 roku Don Balster ustąpił ze stanowiska Prezesa Zarządu, a za nim w 1985 roku Marian ze stanowiska dyrektora ds. administracyjnych biura. Art. Peterson kierując krajową konferencję TCF w Tulsa w Oklahomie w 1987 roku powiedział o Balsterach, że o ile Simonowi i państwu Shamres można przypisać koncepcję i narodziny TCF, to Don i Marian odpowiadają za jej przetrwanie. Kierowali się marzeniem i to marzenie urzeczywistnili. Bez ich kierownictwa w tych wczesnych decydujących latach TCF mogłaby się powoli rozpaść i zniknąć.
    Rozwój TCF był zadziwiający i dowodził, iż taka organizacja jest potrzebna. Raporty pokazują126 kapituł w czasie pierwszej krajowej konferencji w 1979 roku; 180 do drugiej konferencji; 236 do trzeciej; i 314 do czwartej w 1982 roku. Marian Balster przypomina funkcjonowanie 460 kapituł do roku 1985, czyli do czasu jej wycofania.
    Rozwój organizacji był tak duży, że kiedy Art. Peterson podjął decyzję o rezygnacji z funkcji dyrektora wykonawczego zasugerował zarządowi poszukanie pełnoetatowego, płatnego dyrektora wykonawczego. W styczniu 1984 roku zatrudniono na tych zasadach na pełnoetatowe stanowisko DW Therese Goodrich, która pozostała na tym stanowisku do emerytury, czyli roku 1992, kiedy to z kolei na stanowisko zatrudniona została Susan Salisbury-Richards, która pozostała na nim do swej rezygnacji w roku 1995. Do lipca 1996 roku przejściowo funkcję pełniła Diana Cunningham, kiedy to została mianowana przez zarząd na dyrektora wykonawczego. Therese Goodrich zatrudniła niewielki opłacany personel w niepełnym wymiarze godzin. Obecnie personel ten wciąż jest niewielki, ale pracujący na pełny etat.
    Joe Rousseau wybrany w 1982 roku do zarządu TCF pracował wraz z żoną Elisabeth nad Credo TCF, które dziś powszechnie wykorzystywane jest przez rodzinę TCF.
    Do końca roku 1982 biuro krajowe zostało przeniesione do swej obecnej siedziby przy Jorie Boulvard w Oak Brook w Illinois. Pozwoliło to na bardziej scentralizowane działania. Wcześciej wolontariusze musieli przechowywać pewne materiały w domach, gdzie rutynowo obsługiwano pocztę.
    Pierwszy siostrzany przedstawiciel został mianowany do zarządu krajowego w 1989 roku kiedy to komitet siostrzanych TCF utworzył i przyjął w kwietniu 1989 roku siostrzane Credo. Latem 1990 roku ruszyła gazetka STAGES (Siblings Together Adjusting to Grief thru Encouragement & Sharing - Rodzeństwo razem w pokonywaniu bólu poprzez wsparcie i wspólną dolę).
    We wrześniu 1994 roku zatwierdzony został pierwszy plan strategiczny TCF wraz z celami przyświecającymi organizacji. W międzyczasie były one uaktualniane.
    W lipcu 1996 roku na prezesa zarządu wybrana została Karen Snepp, pierwsza siostra obejmująca to stanowisko. W grudniu tego samego roku TCF otrzymała dotację w wysokości 100.000 USD (największą w swej historii)z Projektu dotyczącym Śmierci w Ameryce na opracowanie programu szkoleniowego w zakresie kierowania kapitułami. Programy szkoleniowego w zakresie kierowania kapitułami finansowane przez TCF odbywają się obecnie trzy razy w roku.
    Joyce Andrews stworzył i wprowadził oficjalną stronę internetową TCF: www.compassionatefriends.org.
    Nagradzana strona internetowa zawiera informacje na temat lokalizacji kapituł: linki internetowe kapituł; linki do grup dyskusyjnych; informacje na temat gazetki krajowej; dostępne broszury; zestaw medialny; informacje na temat krajowych konferencji; linki do aktualnych artykułów z gazet i środki zaradcze na zgryzoty; historię TCF; połączenia e-mailowe do pracowników biura krajowego.
    W roku 1998 dwie krajowe gazetki TCF połączyły się w nagradzany krajowy magazyn pod tytułem We Need Not Walk Alone, wspierający wszystkich członków pogrążonych w bólu rodzin oraz opiekujące się nimi osoby.
    Pierwsze Zgromadzenie Międzynarodowe odbyło się w założycielskiej Anglii w 1994 roku i odbywa się co 3-5 lat w różnych krajach. W 2005 roku utworzona została Międzynarodowa Rada TCF.
    W 1997 roku TCF USA utworzyła pierwsze Worldwide Candle Lighting (Ogólnoświatowe zapalenie świecy), które ma miejsce co roku w drugą niedzielą grudnia. Worldwide Candle Lighting TCF rokrocznie o godz. 19.00 rozjaśnia świat wirtualną 24-godzinną falą światła trwającą godzinę w każdej strefie czasowej. W tym dniu setki tysięcy ludzi na całym świecie zapalają upamiętniające świece. Setki osób otrzymuje z całego świata żałobne wiadomości, które wysyłane są przez krajową stronę internetową TCF.
    Razem z Worldwide Candle Lighting, w 1998 roku TCF USA udało się wpłynąć na Senat Stanów Zjednoczonych aby druga niedziela grudnia ogłoszona została Narodowym Dniem Pamięci Dzieci (National Children's Memorial Day). Proklamacja została podpisana przez prezydenta Stanów Zjednoczonych, czyniąc wyróżnienie tego dnia być może największym w historii pojedynczym krokiem ku pamięci dzieci zmarłych w tym kraju.
    Stały Narodowy Dzień Pamięci Dzieci w drugą niedzielę grudnia jest ostatecznym celem TCF.
    Zasilając The Compassionate Friends, twórca Precious Moments (Drogocennych Chwil) Sam Butcher wyrzeźbił figurkę, która w połowie 2000 roku została rozprowadzona w całym kraju przez Enesco wraz z kartą informacyjną dotyczącą organizacji.
    11 czerwca 2000 roku utworzona została Fundacja TCF w celu zagwarantowania stałego finansowania, które zapewni nieprzerwaną działalność TCF. W 2004 roku dokonana została pierwsza wypłata na rzecz TCF, Inc., a Fundacja TCF w dalszym ciągu zbiera fundusze.
    W dniu 2 lipca 2000 roku podczas krajowej konferencji w Chicago miał miejsce pierwszy dwumilowy Marsz ku Pamięci (Walk to Remember), w którym uczestniczyło 600 osób. Wydarzenie to w dalszym ciągu się rozrasta by nabrać poważnego znaczenia, angażując w całym kraju kapituły organizujące równoczesne marsze.
    Po rezygnacji Diany Cunningham ze stanowiska dyrektora wykonawczego we wrześniu 2000 roku, na stanowisko to została powołana Particia Loder, były dyrektor ds. rozwoju TCF.
    Obecnie The Compassionate Friends świętuje ponad trzydzieści lat światowego rozwoju. Poprzez krajowe organizacje, miejscowe kapituły i gazetki jest liną ratunkową dla setki tysięcy pogrążonych w żałobie rodzin.
    Jej rozwój jest nieprzerwany dzięki łagodnej miłości i światłu, którym chce się dzielić tak wiele osób z tymi, którzy poszukują wsparcia krocząc poprzez cienie Doliny.
    Po latach ci, którzy uzyskali pomoc często podsumowują wsparcie jakie otrzymali w te proste słowa:
    TCF uratowało mi życie!