Jak pomóc osobom opłakującym

Forum w trakcie tworzenia - zbierania informacji i kontaktów

Moderatorzy: Mama Nikusia, MamaMisi

Jak pomóc osobom opłakującym

Postprzez kicia » Śro, 21.11.2007, 16:35

Pomoc to coś więcej, niż postępowanie zgodne z kilkoma przykazaniami.
Szczególnie gdy strata jest przytłaczająca, a my jesteśmy blisko tych, których
dotknęła, może się zdarzyć, że będziemy musieli poświecić znacznie więcej
czasu, troski i uwagi – więcej samego siebie- aniżeli mogliśmy przypuszczać.
Niewykluczone, że do nas będzie należeć odgadywanie specjalnych potrzeb naszego
pogrążonego w smutku przyjaciela oraz podejmowanie prób ich zaspakajania. Takie
oddanie i wysiłek mogą nawet ocalić czyjeś życie, a my poznamy czym jest
uczucie satysfakcji, wynikające z autentycznego poświęcenia się drugiej osobie
- nie umniejszaj przeżyć osieroconych rodziców opowiadaniem o własnych
doświadczeniach związanych ze śmiercią i chorobą. Komunały w rodzaju "
Powinieneś się cieszyć, że miałeś go przez......lat" mogą tylko rozzłościć.

Ten odniósł sukces, kto żył dobrze, śmiał się często i kochał mocno, kto
cieszył się szacunkiem inteligentnych ludzi, kto znalazł miejsce w świecie i
wypełnił swoje zadanie; zostawił świat lepszym niż go zastał, czy to poprzez
wyhodowanie piękniejszej odmiany maku, napisanie dobrego wiersza czy uratowanie
czyjejś duszy; kto zawsze w pełni doceniał piękno Ziemi i potrafił to wyrazić;
kto stale szukał tego, co najlepsze w bliźnich i dawał im to ci miał
najlepszego; ktoś czyje życie było natchnieniem, a pamięć o nim jest
błogosławieństwem.
Bessie Anderson Stanley



JAK POMÓC OSOBIE OPŁAKUJĄCEJ ?

1. Skontaktuj się. Zatelefonuj. Porozmawiaj z osobą osieroconą lub z kimś jej
bliskim i spytaj w jaki sposób mógłbyś być użyteczny oraz czy możesz przyjść.
Nawet jeśli upłynęło już sporo czasu, nigdy nie jest za późno, aby dać wyraz
swojej trosce i zainteresowaniu.

2. Podczas pierwszego spotkania bądź oszczędny w słowach. W początkowym okresie
przed pogrzebem serdeczny gest i kilka czułych słów może być właśnie tym, co
będzie najbardziej potrzebne.

3. Unikaj banalnych stwierdzeń i oklepanych odpowiedzi Nie próbuj minimalizować
tej straty.

4. Bądź sobą. Okazuj troskę i żal na swój własny, naturalny sposób oraz swoimi
słowami.

5. Pozostawaj w stałym kontakcie. Bądź osiągalny. Jeśli jesteś bliskim
przyjacielem lub krewnym, twoja obecność może być wskazana od samego początku.
Później gdy odwiedziny najbliższych nie będą już tak częste, każdy telefon oraz
wizyta staną się źródłem pociechy.

6. Zajmij się sprawami praktycznymi.

7. Zachęcaj innych do pomocy i odwiedzin

8. Uszanuj milczenie. Milczenie jest lepsze niż przedmiotowa rozmowa.

9. Po prostu słuchaj. Gdy cierpienie uzewnętrznia się w słowach, jedyne czym
możesz przysłużyć się osieroconemu człowiekowi to go wysłuchać.

10. Nie usiłuj opowiadać osobie osieroconej o jej uczuciach.

11. Nie wnikaj w szczegóły śmierci.

12. Unikaj błahych tematów w obecności osoby przeżywającej stratę.

13. Powstrzymuj przed podejmowaniem ważkich decyzji, dopóki nie skończy się
okres ciężkiej żałoby.

14. Po pewnym czasie zacznij zachęcać osobę opłakującą do aktywniejszego życia
poza domem. Jej samej może brakować inicjatywy aby zacząć działać.



- na pierwszej wizycie nie musisz dużo mówić. Ciepły uścisk może dać więcej niż
jakiekolwiek słowa. Domownicy chcą jedynie wiedzieć, że jesteś z nimi, że ich
kochasz i troszczysz się o nich.

- osieroceni rodzice nie myślą o niczym innym, tylko o swoim dziecku.
Jakiekolwiek próby odwrócenia ich uwagi, np. przez rozmowę o sprawach banalnych,
wywołują z ich strony złość i oburzenie. Uważają, że poruszanie błahych tematów
dowodzi lekceważenia ich nieszczęścia.

- słuchaj, ale nie osądzaj. Powstrzymaj się od udzielania rad dotyczących tego,
co twoi przyjaciele mają myśleć czy odczuwać. Każdy z nas jest kimś
niepowtarzalnym, a więc i sposób opłakiwania straty bliskiej osoby bywa różny.

- Jeżeli rodzice dziecka płaczą, nie próbuj zmieniać tematu rozmowy ani nie
staraj się ich uspokoić. Przyjaciele osieroconej osoby myślą, że jeśli zaczyna
ona płakać, to widocznie oni są tego przyczyną, ponieważ powiedzieli coś
niewłaściwego lub popełnili jakąś niezręczność. Nie przejmuj się tym; smutek i
tak nie opuszcza tego domu ani na chwilę i nic tu już nie możesz pogorszyć.
Przeciwnie - łzy leczą. osoby osierocone potrzebują przyjaciół, którzy przed ich
płaczem nie rejterują.

- potrzebują też takich przyjaciół, którzy nie poczują się zszokowani ich
gniewem czy złością i nie będą ich za to potępiać. Tego rodzaju emocje są
naturalną reakcją na frustrację i bezradność.

- nawet jeśli smutek i żal po stracie dziecka trwa długo ( miesiące lub lata),
nie pozostawiaj osieroconych rodziców samych, nie wycofuj swojego wsparcia. Ich
cierpienie jest niezwykle ciężkie i nie skończy się szybko. Twoja obecność,
jakkolwiek by ona nie miała wyglądać, będzie ich stale podtrzymywać na duchu w
ich dążeniu do odzyskania pełnego zdrowia

Catherine M.Sanders "Jak przeżyć stratę dziecka"


Awatar użytkownika
kicia
Administrator
Administrator
 
Posty: 4885
Dołączenie: Nie, 15.07.2007, 15:19

Powróć do Grupy wsparcia - pomoc

Kto jest na forum

Użytkownicy przeglądający to forum: Brak zarejestrowanych użytkowników oraz 1 gość

cron